
مردها مثل كنسرو هستند. با ظواهر مختلف اما در بسته. درشان را كه باز كردي تازه متوجه طعم و مزهشان ميشوي.
بعضي مثل كنسرو لوبيا هستند. خيلي باد دارند، اما بعد از مدتي بادشان در ميرود و خود واقعيشان را نشان ميدهند.
بعضي مثل كنسرو ماهي هستند. درشان را باز ميكني و تكههاي هوس انگيز و آبدار را ميبيني، دهنت آب ميافتد. اما وقتي نوش جان ميكني شوريش تا ساعتها اذيتت ميكند و مجبوري مدام آب بنوشي.
بعضي مثل كنسرو نخود فرنگي هستند. اسمشان دهان پر كن است. هيچ شباهتي هم به فرنگيهاي چشم روشن و قد بلند ندارند. خيلي هم كوچولو موچولو هستند. بعد از خوردن، پوستشان لاي دندان گير ميكند و لازم است نخ دندان بكشي.
بعضي مثل كنسرو ذرت هستند. خيلي تر و تميز و جمع و جور. با لذت ميخوري خوشمزهاند اما يك ساعت بعد براي خوردنشان دچار نفخ شكم ميشوي.
با همه معايبي كه اين كنسروها دارند باز هم وقتي ميرويم خريد سبد را پر از كنسرو ميكنيم.






